Tip: Η διατροφή και οι διατροφικές μας συνήθειες είναι αυτές οι οποίες καθορίζουν εάν βρισκόμαστε σε προδιαβητική κατάσταση ή έχουμε ήδη γίνει διαβητικοί.

Tip: Η πραγματική αιτία της εμφάνισης του διαβήτη τύπου 2, είναι η αντίσταση στην ινσουλίνη. Τα υψηλά επίπεδα σακχάρου του αίματος τα οποία εμφανίζονται, αποτελούν απλά ένα σύμπτωμα της αντίστασης στην ινσουλίνη.

Tip: Μια από τις βασικές αρχές της Ιπποκράτειας Ιατρικής, είναι ότι δεν προσπαθούμε να θεραπεύσουμε το σύμπτωμα, αλλά την αιτία η οποία το προκαλεί.

Tip: Η αντίσταση στην ινσουλίνη των κυττάρων, οφείλεται στην χρόνια υψηλά επίπεδα της ορμόνης ινσουλίνης στην κυκλοφορία του οργανισμού.

Μια από τις βασικές ιδιότητες της ορμόνης ινσουλίνης, είναι ο έλεγχος των επιπέδων της γλυκόζης (σακχάρου) του σώματος. Μετά από κάθε γεύμα, το σάκχαρο του αίματος, ανεβαίνει  σε υψηλά επίπεδα. Ταυτόχρονα εκκρίνεται ινσουλίνη από το πάγκρεας, η οποία σκοπό έχει να απομακρύνει τα υψηλά επίπεδα της γλυκόζης (σακχάρου) από το αίμα και να τα φέρει σε φυσιολογικά επίπεδα. Η ινσουλίνη λοιπόν,  χτυπά τις μεμβράνες των κυττάρων, για την είσοδο της πρώτης ύλης (γλυκόζης) εντός των κυττάρων, για την παραγωγή ενέργειας. Τα χρόνια υψηλά επίπεδα σακχάρου του αίματος, λόγω της διατροφής μας με τροφές υψηλού γλυκαιμικού δείκτη, προκαλούν και υψηλά επίπεδα έκκρισης της ινσουλίνης. Από τα συνεχή χτυπήματα της ινσουλίνης στα κύτταρα για την είσοδο της γλυκόζης εντός αυτών, τα κύτταρα αυτοαμύνονται και ΄΄κωφεύουν΄΄. Δεν ανταποκρίνονται πλέον και δεν ανοίγουν εύκολα την πόρτα (τους υποδοχείς), στα χτυπήματα της ινσουλίνης. Λέμε τότε ότι έχουμε την εμφάνιση του φαινομένου της αντίστασης στην ινσουλίνη και την έναρξη μιας αλυσίδας χρόνιων παθήσεων στον οργανισμό. Η περίσσεια ινσουλίνης στο σώμα δημιουργεί έναν όλεθρο. Επιφέρει παντού φλεγμονές, επηρεάζοντας αρνητικά την λειτουργία πολλών βασικών οργάνων και του καρδιαγγειακού συστήματος του σώματος. Ο Dr. Ron Rosedale ⁽³⁾, αναφέρει χαρακτηριστικά : ΄΄ ινσουλίνη η οποία επιπλέει στο αίμα, προκαλεί την εμφάνιση πλάκας στις αρτηρίες. Σε κάθε της βήμα στον δρόμο της , επιφέρει καρδιαγγειακές παθήσεις. Γεμίζει το σώμα με πλάκες, συστέλλει τις αρτηρίες, διεγείρει το συμπαθητικό νευρικό σύστημα, αυξάνει την συγκόλληση των αιμοπεταλίων (platelets) και την πήξη του αίματος΄΄.

Tip: Η περίσσεια ινσουλίνης στον οργανισμό, λόγω της αντίστασης στην ινσουλίνη των κυττάρων, καταστρέφει-καίει τα κύτταρα σε αργή κίνηση.

Tip: Το κλειδί για την αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 2, είναι η επαναφορά της ευαισθησίας των κυττάρων στην ορμόνη ινσουλίνη και η έκκριση της ινσουλίνης στο ρελαντί. Αυτό επιτυγχάνεται μόνο με την κατάλληλη διατροφή και άσκηση.

Tip: Ο διαβήτης τύπου 2, δεν αντιμετωπίζεται με την εισαγωγή (χάπια ή ενέσιμα) περαιτέρω ποσότητας ινσουλίνης στον οργανισμό, αδρανοποιώντας την παραγωγή της στο πάγκρεας.

Tip: Περισσότερη ινσουλίνη στον οργανισμό, δημιουργεί μεγαλύτερη αντίσταση στην ινσουλίνη. Μεγαλύτερη αντίσταση στην ινσουλίνη, επιδεινώνει τα συμπτώματα του διαβήτη τύπου 2.

Την αδιάθετη γλυκόζη λόγω του φαινομένου της αντίστασης στην ινσουλίνη, η ινσουλίνη το αποθηκεύει στα λιπώδη κύτταρα του σώματος, κυρίως στην κοιλιακή χώρα, δημιουργώντας το γνωστό σωσίβιο, το οποίο αποβάλλεται αρκετά δύσκολα.

Άλλη μία ορμόνη η οποία συμβάλλει στην ανάπτυξη του διαβήτη τύπου 2, είναι η λεπτίνη (leptin) και η εμφάνιση του φαινομένου αντίσταση στην λεπτίνη. Η ορμόνη λεπτίνη παράγεται στα λιπώδη κύτταρα και ο κύριος ρόλος της είναι να ρυθμίζει την όρεξη και το βάρος του σώματος. Λέει στον εγκέφαλο πότε να φάμε, πόσο να φάμε και πότε πρέπει να σταματήσουμε το φαγητό. Η ορμόνη λεπτίνη ανακαλύφθηκε σχετικά πρόσφατα, το 1994, από δυο ερευνητές τους Jeffrey M. Friedman και τον Douglas Coleman.  Μάλιστα δε ο Jeffrey Friedman, της έδωσε το όνομα λεπτίνη (leptin), από την ελληνική λέξη ΄΄λεπτός΄΄.

Tip: Οι δυο ερευνητές ανακάλυψαν ότι η λεπτίνη είναι υπεύθυνη για την ακρίβεια έκκρισης της ινσουλίνης, καθώς και για την αντίσταση στην ινσουλίνη.

Tip: Η αντίσταση στην λεπτίνη, δημιουργεί παχυσαρκία. Η παχυσαρκία δημιουργεί αντίσταση στην ινσουλίνη. Η αντίσταση στην ινσουλίνη δημιουργεί τον διαβήτη τύπου 2.

Tip: Ο μοναδικός δρόμος για να αποκατασταθεί η αντίσταση στην λεπτίνη και η αντίσταση στην ινσουλίνη, είναι μέσω αλλαγής-τροποποίησης του τρόπου ζωής. Δηλαδή μέσω κατάλληλης δίαιτας και άσκησης (περπάτημα). 

Έρευνα η οποία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα BMJ το 2011, η οποία περιλάμβανε μια μετα-ανάλυση τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών από 13 μελέτες, στις οποίες συμμετείχαν 34.533 άτομα, με περίοδο διάρκειας πέντε ετών, συνοψίζει: τα αποτελέσματα τα αυτής της μετα-ανάλυσης, παρουσιάζουν περιορισμένα οφέλη από την εντατική θεραπεία μείωσης της γλυκόζης, όσον αφορά την θνησιμότητα όλων των αιτιών και τους θανάτους από καρδιαγγειακές αιτίες. Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε –συνεχίζει η έρευνα – ότι για μείωση κατά 9% των επιπέδων της γλυκόζης, έχουμε μια αύξηση κατά 19% στην θνησιμότητα από όλες τις αιτίες, ενώ μείωση κατά 14% των επιπέδων της γλυκόζης στο αίμα, επιφέρει μια αύξηση κατά 43% στους θανάτους από καρδιαγγειακές παθήσεις ⁽¹⁾.

Άλλη έρευνα η οποία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα The New England Journal of Medicine το 2007, σχετικά με την ουσία Rosiglitazone, φάρμακο με την εμπορική ονομασία Avandia για την θεραπεία του διαβήτη τύπου 2, έδειξε ότι αυτό μπορεί να επιφέρει αύξηση κατά 43% της πιθανότητας εμφάνισης καρδιακής προσβολής και κατά 64%  αύξηση του ρίσκου θανάτου από καρδιαγγειακές παθήσεις, σε σύγκριση με άλλους ασθενείς, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν για θεραπεία άλλου τύπου μεθόδους ⁽²⁾

συνεχίζεται………..

                                                                   Your  Health  In  Your  Hands **

*Όλες οι πληροφορίες και οι έρευνες που αναφέρονται στο άρθρο, δίνονται για ενημερωτικό σκοπό και μόνο και όχι για διάγνωση, αγωγή ή θεραπεία για οποιαδήποτε πάθηση. Το κάθε ένα άτομο, είναι και ο τελευταίος υπεύθυνος για τις οποιεσδήποτε αποφάσεις που  αφορούν την υγεία του.

**Απαγορεύεται η αντιγραφή μερική ή ολική του άρθρου, χωρίς την άδεια του συγγραφέα-ερευνητή .

Η  λεπτίνη είναι μια ισχυρή πρωτεϊνική ορμόνη, η οποία ρυθμίζει την ενεργειακή πρόσληψη, συμπεριλαμβανομένης της όρεξης, της πείνας, του μεταβολισμού και της συμπεριφοράς. Είναι μια ορμόνη η οποία παίζει ουσιαστικό ρόλο στην εμφάνιση της παχυσαρκίας και του διαβήτη τύπου 2. Ανακαλύφθηκε σχετικά πρόσφατα πριν από 10 περίπου χρόνια και παράγεται από τα λιποκύτταρα του οργανισμού. Η λεπτίνη λέει στον εγκέφαλο πότε πρέπει να φάμε, πόσο πρέπει να φάμε και πότε πρέπει να σταματήσουμε το φαγητό. Λέγεται και ορμόνη κορεσμού.

Tip :Η λεπτίνη είναι υπεύθυνη για την ακρίβεια έκκρισης της ινσουλίνης. 

Tip :Η διατήρηση των βέλτιστων επιπέδων κυκλοφορίας της ορμόνης λεπτίνης στον οργανισμό, αποτελεί σημαντικότατο παράγοντα στην πρόληψη-έλεγχο του διαβήτη τύπου 2. 

Οι δυο ορμόνες λεπτίνη και ινσουλίνη, συνεργάζονται μεταξύ τους για τον έλεγχο της ποιότητας και του ρυθμού του μεταβολισμού. Ο ενδοκρινολόγος Dr. Skott Isaacs συγγραφέας του βιβλίου ΄΄ Hormonal Balance : Understanding Hormones, Weight and Your Metabolism΄΄, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η λεπτίνη είναι η ορμόνη-κλειδί που μπορεί να μας ξεμπλοκάρει από τις συνεχείς δίαιτες με τις οποίες απλώς βλέπουμε το δείκτη της ζυγαριάς μας να παίζει πάνω κάτω. Όταν ο εγκέφαλος λαμβάνει λάθος πληροφορίες , η λεπτίνη είναι η ορμόνη  η οποία ευθύνεται για τη μετάδοση στα κέντρα του εγκεφάλου του σήματος, το οποίο μειώνει την όρεξη και ενισχύει το μεταβολισμό και τη σωματική δραστηριότητα. Στις περιπτώσεις, λοιπόν, που παρατηρείται αυξημένο βάρος, έχουμε να κάνουμε με το φαινόμενο της αντίστασης στη λεπτίνη, δηλαδή τη μη φυσιολογική αντίδραση του εγκεφάλου στο ερέθισμα που προκαλεί η συγκεκριμένη ορμόνη όταν έρχεται σε επαφή με τους αντίστοιχους υποδοχείς της. Επομένως στον εγκέφαλό μας δεν φτάνει το σωστό σήμα για τη ρύθμιση της όρεξης, αλλά το εντελώς λανθασμένο. Αυτός είναι και ο λόγος επιβεβαιώνει ο Dr. Skott Isaacs, όπου το 98% όσων αδυνάτισαν με δίαιτες, πάχυνε ξανά σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ο μόνος ίσως τρόπος για τη διατήρηση του βάρους μας σε φυσιολογικά επίπεδα είναι η υιοθέτηση μιας ήπιας σωματικής άσκησης, όπως το περπάτημα με μέτρια ένταση, σε συνδυασμό με την σωστή διατροφή. Πράγματι η άσκηση, μπορεί να βοηθήσει πραγματικά στη ρύθμιση της αντίστασής μας στη λεπτίνη. Η άσκηση αποτελεί το «κλειδί» το οποίο ΄΄ξεκλειδώνει΄΄ τον τόσο απλό στη σύλληψή του μηχανισμό μείωσης της ανεξέλεγκτης όρεξης για φαγητό. Ούτε οι δίαιτες με μειωμένα λιπαρά ούτε κάτι ανάλογο μπορούν να φέρουν αυτό το αποτέλεσμα. Μάλιστα οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η άσκηση ενεργοποιεί την περιοχή εκείνη του εγκεφάλου στην οποία εντοπίζονται οι υποδοχείς της λεπτίνης. Σύμφωνα δε με τον Dr. Isaacs,  30΄ γρήγορο περπάτημα πέντε φορές την εβδομάδα φτάνουν να αλλάξουν όχι μόνο το βάρος μας, αλλά και να αναπρογραμματίσουν τον τρόπο με τον οποίο θα καίμε το περιττό λίπος.

Πηγές

1/ www.atlantaendocrine.com

2/ www.owners–guide.com

3/ www.drrosedale.com 

Εγγραφείτε στο ενημερωτικό μας δελτίο (newsletter) στην ιστοσελίδα  www.yourhealthinyourhands.gr  και θα σας έρχονται όλα τα καινούργια άρθρα στο e–mail σας, μόλις δημοσιεύονται

Ο Υποθάλαμος (Hypothalamus) είναι ο σπουδαιότερος αδένας του ενδοκρινικού συστήματος του οργανισμού. Η σύνθεση της λέξης Hypothalamus, προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις υπό (hypo) και θάλαμος (thalamus). Βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο του εγκεφάλου, κάτω από τον θάλαμο, πάνω από τον αδένα υπόφυση (pituitary) και έχει το σχήμα αμυγδάλου. Αποτελεί τον σύνδεσμο-γέφυρα μεταξύ του νευρικού και του ενδοκρινικού συστήματος του σώματος, δια μέσου του αδένα της υπόφυσης. Παίζει σπουδαιότατο ρόλο στην εύρυθμη λειτουργία του ενδοκρινικού συστήματος, καθώς και στην εμφάνιση παθήσεων του ενδοκρινικού όπως είναι η κόπωση των επινεφριδίων, η ινομυαλγία, το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, ο υποθυρεοειδισμός, η νόσος Hashimoto. Είναι υπεύθυνος για την διατήρηση της εσωτερικής ισορροπίας του σώματος, γνωστή και ως ομοιόσταση (Homeostasis).

Για να το πετύχει αυτό ο υποθάλαμος, ρυθμίζει πολλές από τις διαδικασίες-λειτουργίες κλειδιά του σώματος, όπως είναι

• η θερμοκρασία του σώματος
• οι παλμοί της καρδιάς
• η πίεση του αίματος
• η ισορροπία των υγρών και των ηλεκτρολυτών του σώματος, συμπεριλαμβανομένης της δίψας
• η όρεξη και το βάρος του σώματος
• η παραγωγή ορμονών οι οποίες διεγείρουν τον αδένα υπόφυση για την παραγωγή νέων ορμονών
• ο ύπνος
• η κόπωση
• οι κιρκάδιοι ρυθμοί (circadian rhythms)

Οι ορμόνες οι οποίες συνθέτονται και παράγονται από τον υποθάλαμο, καλούνται και νευροορμόνες (neurohormones) ή ορμόνες υποθαλάμου (hypothalamic hormones). Οι ανωτέρω νευροορμόνες με την σειρά τους διεγείρουν ή αναστέλλουν την έκκριση των ορμονών της υπόφυσης. Δεν υπάρχει αδένας του ενδοκρινικού συστήματος (θυρεοειδής, επινεφρίδια, πάγκρεας, ωοθήκες, όρχεις), των οποίων η λειτουργία να μην επηρεάζεται από τον υποθάλαμο. Όλες οι ορμόνες οι οποίες παράγονται από τους αδένες του ενδοκρινικού μας συστήματος, ελέγχονται από τον υποθάλαμο. Τυχόν δυσλειτουργία του υποθαλάμου, έχει σαν αποτέλεσμα την διατάραξη της ορμονικής ισορροπίας και αυτή με την σειρά της την δημιουργία πολλών προβλημάτων υγείας, όπως είναι η κόπωση, η πτώση του ανοσοποιητικού συστήματος, η ευαισθησία στις παθήσεις-λοιμώξεις, η κακή λειτουργία του εγκεφάλου, οι χρόνιοι πόνοι.

Ο υποθάλαμος  επικοινωνεί με το υπόλοιπο σώμα, μέσω του αυτόνομου νευρικού συστήματος.

Tip : Ο υποθάλαμος ενεργοποιεί το συμπαθητικό νευρικό σύστημα, στέλνοντας σήματα μέσω των αυτόνομων νεύρων, στα επινεφρίδια.

Ο υποθάλαμος συνεργάζεται στενά με τα επινεφρίδια μέσω της υπόφυσης, δεχόμενος και επεξεργαζόμενος συνεχείς πληροφορίες, δημιουργώντας ένα σύστημα κλειστού βρόγχου, γνωστού ως HPA Axis ή HPA System (Hypothalamus–Pituitary–Adrenal / υποθάλαμος-υπόφυση-επινεφρίδια). H ορμόνη η οποία παίζει τον σπουδαίο ρόλο του μεταφορέα και του επανατροφοδότη πληροφοριών από τα επινεφρίδια προς τον υποθάλαμο και από τον υποθάλαμο προς τα επινεφρίδια, είναι η κορτιζόλη την οποία εκκρίνουν τα επινεφρίδια  (λεπτομέρειες στο βιβλίο μου ΄΄Σύνδρομο Κόπωσης Επινεφριδίων (Σύνδρομο Έλλειψης Ενέργειας- Μύθοι & Πραγματικότητα΄΄). Η ισορροπία της έκκρισης της ορμόνης της ζωής της κορτιζόλης, παίζει πρωτεύοντα ρόλο για την διατήρηση της εσωτερικής βιοχημικής και φυσιολογικής ισορροπίας του σώματος, γνωστής και ως ομοιόστασης (homeostasis).

O υποθάλαμος για να εκτελεί τις λειτουργίες του φυσιολογικά, απαιτεί μεγάλες ποσότητες ενέργειας. Έτσι όταν η παραγωγή ενέργειας στο σώμα υστερεί, υστερούν και οι λειτουργίες του υποθαλάμου. Άλλοι παράγοντες οι οποίοι μπορούν να επηρεάσουν την φυσιολογική λειτουργία του υποθαλάμου είναι οι στρεσογόνες καταστάσεις, οι αρνητικές σκέψεις, κάποιο τραύμα, η κόπωση, η θερμοκρασία του σώματος, η θερμοκρασία του περιβάλλοντος, τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα, η πείνα, η δίψα, οι εποχικές αλλαγές, η υπογλυκαιμία, το ψυχολογικό stress, κάποιο σοκ, η ελλιπής παραγωγή ενέργειας στα μιτοχόνδρια των κυττάρων (3).

Tip: Η λειτουργία του υποθαλάμου και της υπόφυσης, είναι πολύ ευαίσθητη στις οποιεσδήποτε δυσλειτουργίες των μιτοχονδρίων των κυττάρων και η κόπωση είναι ενα απο τα συμπτώματα τα οποία εμφανίζονται.

 Επίσης η λειτουργία του υποθαλάμου μπορεί να επηρεαστεί από την κακή διατροφή, από την έλλειψη ουσιωδών στοιχείων-βιταμινών από τον οργανισμό, από την ακτινοβολία, από κάποια πληγή-κάκωση, από κάποια εγχείρηση. Αποτέλεσμα της δυσλειτουργίας του υποθαλάμου είναι όπως αναφέραμε η κακή λειτουργία του ενδοκρινικού συστήματος-ορμονών, με την εμφάνιση παθήσεων όπως είναι το σύνδρομο κόπωσης των επινεφριδίων, οι παθήσεις του θυρεοειδούς, ο διαβήτης τύπου 2, οι χρόνιοι πόνοι, η ινομυαλγία, το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης.

Ο υποθάλαμος μέσω του ενζύμου AMPK (Adenosine Monophosphate-activated Protein Kinase), διαισθάνεται το επίπεδο της παραγόμενης ενέργειας στον οργανισμό μας και είτε προκαλεί αύξηση στην παραγωγή της γλυκόζης μέσω του HPA axis (βρόγχος υποθάλαμος-υπόφυση-επινεφρίδια), δηλαδή αύξηση στην παραγωγή ενέργειας όταν αυτή είναι χαμηλή, αυξάνοντας ταυτόχρονα την όρεξη είτε συντονίζει-προκαλεί την μείωση της ενεργειακής απόδοσης.

Tip: Ο ιδανικότερος συνδυασμός για την απώλεια βάρους του σώματος, είναι η ενεργοποίηση του ενζύμου AMPK στο συκώτι, στα λιπώδη κύτταρα και στους μυες, ωστε να επιτύχουμε την αύξηση της καύσης του λίπους και την αποθήκευση ενέργειας, με ταυτόχρονη αναστολή του ενζύμου AMPK στον υποθάλαμο, ωστε να έχουμε μειωμένη όρεξη στον ίδιο χρόνο.

Tip: Το stress και η ορμόνη κορτιζόλη διεγείρει την δραστηριότητα του ενζύμου AMPK  στον υποθάλαμο, με αποτέλεσμα να έχουμε αυξημένη όρεξη για κατανάλωση θερμίδων, ενώ η ορμόνη κορεσμού η λεπτίνη, αναστέλλει την δραστηριότητα του ενζύμου AMPK στον υποθάλαμο, επιφέροντας μείωση στην όρεξη.

Περισσότερες λεπτομέρειες για την επεναφορά σε φυσιολογική λειτουργία του βρόγχου υποθάλαμος-υπόφυση-επινεφρίδια, στο βιβλίο μου (3)

References

(1)  The Fatigue and Fibromyalgia Solution, Jacob Teitelboum, M.D.

(2)  Adrenal Fatigue – The 21^st Century Stress Syndrome, James L. Wilson, N.D., D.C., Ph.D.

(3)  Σύνδρομο Κόπωσης Επινεφριδίων (Σύνδρομο Έλλειψης Ενέργειας)- Μύθοι και Πραγματικότητα του Μυλωνά Παναγιώτη

(4) https://selfhacked.com/blog/natural-ampk-activators/ 

                                                                        Your Health In Your Hands**   

*Ολες οι πληροφορίες και οι έρευνες που αναφέρονται στο άρθρο, δίνονται για ενημερωτικό σκοπό και μόνο και όχι για διάγνωση, αγωγή ή θεραπεία για οποιαδήποτε πάθηση. Το κάθε ένα άτομο, είναι και ο τελευταίος υπεύθυνος για τις οποιεσδήποτε αποφάσεις που  αφορούν την υγεία του.

**Απαγορεύεται η αντιγραφή μερική ή ολική του άρθρου, χωρίς την άδεια του συγγραφέα-ερευνητή .

Ας δούμε με απλά λόγια τον σπουδαίο ρόλο της ινσουλίνης για την λειτουργία του οργανισμού και την επίδρασή της στον διαβήτη τύπου 2. Τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα πρέπει να διατηρούνται σε μια κλίμακα μεταξύ 80-110 mg/dl.  Όταν τρώμε τα επίπεδα αυτά αυξάνονται. Τότε το πάγκρεας εκκρίνει την ορμόνη ινσουλίνη, της οποίας η αποστολή μεταξύ των άλλων είναι : i) να απομακρύνει την περίσσεια σακχάρου (γλυκόζης) από το αίμα, επαναφέροντας τα επίπεδα μεταξύ 80-110 mg/dl. Μέρος αυτής της γλυκόζης μεταφέρεται στα κύτταρα, όπου με την βοήθεια της ινσουλίνης και της ορμόνης κορτιζόλης  (λεπτομέρειες  στο βιβλίο μου  ΄΄Σύνδρομο Κόπωσης Επινεφριδίων (Σύνδρομο Έλλειψης Ενέργειας) – Μύθοι & Πραγματικότητα΄΄), εισέρχονται εντός αυτών προς παραγωγή ενέργειας. ii) να αποθηκεύσει σάκχαρο με μορφή γλυκογόνου , για ανάγκες παροχής άμεσης ενέργειας, στο συκώτι και στους μύες και iii) να αποθηκεύσει τις μεγαλύτερες ποσότητες σακχάρου με την μορφή λίπους.

Αυτός ο θαυμάσιος μηχανισμός του σώματος παίρνει μπροστά κάθε φορά που τρώμε, ώστε να διατηρηθούν σταθερά τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Άρα η ινσουλίνη με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, μεταφέρει και αποθηκεύει την περίσσεια σακχάρου (γλυκόζης) στα κύτταρα για παραγωγή ενέργειας, σε μορφή λίπους και γλυκογόνου. Η μείωση των επιπέδων του σακχάρου στο αίμα, αποτελεί παράπλευρο γεγονός της όλης αυτής δραστηριότητας της ινσουλίνης.

Ας ρίξουμε τώρα μια ματιά στην λειτουργία μιας άλλης πολύτιμης ορμόνης της λεπτίνης (leptin), η οποία παίζει με την σειρά της σπουδαίο ρόλο στην πάθηση του διαβήτη τύπου 2. Η λεπτίνη είναι μια ορμόνη η οποία παράγεται στα λιποκύτταρα του οργανισμού. Ο κύριος σκοπός της είναι να ρυθμίζει την όρεξη και τοβάρος του σώματος. Η λεπτίνη λέει στον εγκέφαλο πότε πρέπει να φάμε, πόσο πρέπει να φάμε και πότε πρέπει να σταματήσουμε το φαγητό. Λέγεται και ορμόνη κορεσμού. Η λεπτίνη επίσης είναι υπεύθυνη για την ακρίβεια έκκρισης της ινσουλίνης. Η διατήρηση των βέλτιστων επιπέδων κυκλοφορίας της ορμόνης λεπτίνης στον οργανισμό, αποτελεί σημαντικότατο παράγοντα στην πρόληψη-έλεγχο του διαβήτη τύπου 2. Ο μόνος γνωστός τρόπος διατήρησης των βέλτιστων επιπέδων των ορμονών λεπτίνης και ινσουλίνης στον οργανισμό, για την αποφυγή-πρόληψη της εμφάνισης των φαινομένων αντίσταση στην λεπτίνη και αντίσταση στην ινσουλίνη, είναι εφαρμόζοντας την κατάλληλη διατροφή, σε συνδυασμό με άσκηση (περπάτημα).

Η κυκλοφορία περίσσειας ινσουλίνης στον οργανισμό, προκαλεί βλάβες στις μεμβράνες των κυττάρων, έχουμε κακή λειτουργία των νευροδιαβιβαστών και την σταδιακή εμφάνιση προβλημάτων λειτουργίας του εγκεφάλου, όπως είναι η κατάθλιψη, η άνοια, η νόσος Αλσχάϊμερ, η νόσος του Πάρκινσον. Η διατήρηση υψηλών επιπέδων σακχάρου (γλυκόζης) στο αίμα, προκαλεί την διαβητική  αρτηριοσκλήρωση, με αποτέλεσμα να υπάρχουν διαταραχές αιμάτωσης σε πολλά όργανα του σώματος. Έτσι έχουμε αυξημένες πιθανότητες εμφάνισης εμφράγματος, εγκεφαλικού, γάγγραινας, νεφρικής ανεπάρκειας, τύφλωσης. Επειδή τα μόρια της γλυκόζης και τα μόρια της βιταμίνης C μοιάζουν υπερβολικά μεταξύ τους, τα μόρια της γλυκόζης τα οποία βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα στο αίμα, εκτοπίζουν τα μόρια της βιταμίνης C, με αποτέλεσμα την συσσώρευση στα αρτηριακά τοιχώματα μεγάλης ποσότητας σακχάρων, με ταυτόχρονη έλλειψη βιταμίνης C. Aποτέλεσμα τα αρτηριακά  τοιχώματα να φθείρονται, να εμφανίζονται στενώσεις, να γίνονται εύθραυστα και να προκαλούν προβλήματα αιμάτωσης σε ολόκληρο στον οργανισμό.

Τέλος σοβαρά προβλήματα διαταραχής στα επίπεδα της γλυκόζης και της ινσουλίνης στον οργανισμό, δημιουργώντας αντίσταση στην ινσουλίνη και προδιαβητικές καταστάσεις,  παίζει η πολύ σπουδαία αντι-stress ορμόνη κορτιζόλη η οποία εκκρίνεται από τα επινεφρίδια,  όταν βρίσκεται εκτός ισορροπίας (σύνδρομο κόπωσης των επινεφριδίων). Περισσότερες πληροφορίες για την σπουδαιότητα της ανωτέρω ορμόνης κορτιζόλης, στο βιβλίο μου ΄΄Σύνδρομο Κόπωσης Επινεφριδίων (Σύνδρομο Έλλειψης Ενέργειας) – Μύθοι & Πραγματικότητα΄΄.

References

(1) www.drberg.com

(2)   www.drmercola.com

(3) www.drrosedale.com 

(4) www.yourhealthinyourhands.gr

(5) www.dr–rath–foundation.org

(6) www.owners-guide.com

*Όλες οι πληροφορίες και οι έρευνες που αναφέρονται στο άρθρο, δίνονται για ενημερωτικό σκοπό και μόνο και όχι για διάγνωση, αγωγή ή θεραπεία για οποιαδήποτε πάθηση. Το κάθε ένα άτομο, είναι και ο τελευταίος υπεύθυνος για τις οποιεσδήποτε αποφάσεις που  αφορούν την υγεία του.

**Απαγορεύεται η αντιγραφή μερική ή ολική του άρθρου, χωρίς την άδεια του συγγραφέα-ερευνητή .